27 september Melide - Santiago de Compostela

Na het korte bericht van vanmiddag nu een uitgebreider relaas over vandaag. Ons plan was vroeg te vertrekken om zo snel mogelijk in Santiago te zijn. Het ontbijt liet even op zich wachten. We zaten eigenlijk in de verkeerde zaal. De zaal voor groepen. We hoorden in de bar het ontbijt te nuttigen begrepen we van Rosi en Jürgen.
Het pand heeft een kleine lift. Met z'n tweeën kun je er nauwelijks in. Laat staan met bagage er bij. Herman mocht de bagage naar de begane grond meenemen. Hoe dat er uitzag? Bekijk de foto!

Een op voorhand overzienbare afstand zonder hoge hellingen was het beeld dat uit de weergave van de geplande route naar voren kwam. In een van Hermans schoolagenda's stond de wijze spreuk: "Een statisticus, die niet zwemmen kon,  begon vol overtuiging te waden door een rivier, die gemiddeld één meter diep was. Gevolg hij verdronk. Wanneer je naar de gemiddelde hoogten kijkt vallen de hellingen mee. Helaas gaat het om steile hellingen met een gezamenlijke verticale stijging van ruim 1.100 meter. Voor Nederlandse begrippen: het is vergelijkbaar met 8 keer 3 op elkaar gestapelde Amerongse bergen met minimaal 1,5 keer het daar gebruikelijke stijgingspercentage. In Arzua troffen we een bekende: de Ier. Een van de eerste dingen die hij tegen Herman zei was: "Ik heb jouw lucht nog in de banden". Een zeer sympathieke gast! We wisselden de wederzijdse narigheid over klimmen uit. En ook de adrenaline die dalen met zich meebrengt. Het is een fantastisch gevolg af te dalen met snelheden boven 50 km per uur met stabiele fietsen zoals onze Koga's. Ook Coby waagt zich aan dergelijke snelheden. We spraken de hoop uit dat we elkaar in Santiago weer zullen ontmoeten. Zo nee, het waren mooie ontmoetingen met een prachtmens!

Daarna verder op de route. Eerst afwijkend van de route over de hoofdweg. Dat reed niet prettig. Daarom bekeerden we ons van de afwijking en gingen we terug naar de geplande hoofdroute. Bij het gemeentehuis van Touro vroegen we om een stempel. Dat kregen we met de vraag om het register van bezoekende pelgrims in te vullen. Als beloning kregen we een speld met het wapen van de gemeente.

Daarna werd de tocht echt zwaar. Steile beklimmingen en snel dalen wisselden elkaar in een snel tempo af.
Herman vroeg zich of hij de pelgrimstocht wel zou begonnen zijn als hij van te voren had hoeveel kilometer hij moest klimmen en met welk stijgingspercentage hij moest rekenen. Na alle mooie ervaringen is dat geen thema meer. Wel hoe zwaar het is om naast je lichaamsgewicht nog ca. 30 kilo aan fiets en bagage mee naar boven te slepen.

Rond 3 uur kregen we voor het eerst de kathedraal van Santiago op ons netvlies. Voor Coby een "hallelujah" gevoel. Voor Herman was overheersend de pelgrims-gedachte, die psalm 122 verwoordt. Het verlangen naar de mooie stad met de tempel om daar God te ontmoeten vindt je op een andere manier ook in Santiago terug.

De fraaie kathedraal was tijdens de indrukwekkende mis stampvol. Het gevoel dat je na zo'n lange pelgrimstocht God wilt danken en ontmoeten leeft breed onder de pelgrims. Ook voor ons is dat werkelijkheid. We gingen, zo formuleerden we dat in de inleiding op onze blog, met de opdracht: "Ga met God" en met de belofte: 'Hij zal met je zijn op al je wegen".

De aankomst was een bijzonder moment voor ons beiden. Er is een eind aan de fietstocht, die ons in vele opzichten veel goeds en moois heeft gebracht. Kijk je vooraf naar alle gevaren en risico's dan begin je er niet eens aan. Nu zullen we het er heel lang over hebben. Misschien zelfs wel tot vervelens toe. Waar het hart vol van is dat loopt de mond van over. Velen prijzen ons voor de prestatie. Ook al is die er in zekere zin wel, voor ons is het vele goede en moois in sociaal en religieus opzicht het belangrijkste.

In de huiskamer van het Sint Jacobsgenootschap kregen we een gedicht van Ricky Pieter mee met de tekst:

Vanaf hier
zal ik terugkeren
naar het gewone
leven
van alledag,
niet gewoon meer
na al wat ik er heb
en als rijkdom
opgeslagen in de weg
die ik zelf ben.

Een tekst, die we persoonlijk en samen de rest van ons leven in ons hart dragen zullen.

Aan het eind nog een praktische zaak. We fietsten vandaag 64 kilometer. Het totaal van Ede tot het eindpunt komt daarmee op 2620 kilometer. Ruim 300 kilometer meer dan we vooraf planden.