11 september Champagne Mouton - Blanzaguet-Saint-Cybard

Gelukkig we zijn er! Met die hartekreet van Coby arriveerden we bij BonAbri Vacances in Blanzaguet-Saint-Cybard. Het laatste deel van de tocht was bar en boos. Eerst door Google gestuurd naar onverharde, deels zelfs niet zichtbare paden. Dat betekende omdraaien, terug fietsen en opnieuw te beginnen aan weer een nieuwe omweg. De regen kwam met bakken uit de lucht. Ook de straffe westenwind liet zich gelden. Koeien en schapen konden schuilen onder een boom. Wij moesten toch echt door de regen heen. Wie schreef dat een pelgrim moet lijden? We hebben inmiddels ons deel al wel gehad. Te vrezen valt dat we nog meer te wachten hebben.

Hoe anders was het vanmorgen. Droog en een zonnetje. Wat wil je nog meer? Ondanks het vertrouwen dat het wel goed zou komen knaagde het toch wel een beetje of het met de fiets wel goed  zou gaan. We wisten dat er een fietsenmaker was in Alloue. Of die ons vandaag wel zou willen en kunnen helpen bleef de vraag. In de loop van de nacht toch maar een e-mail gestuurd of we welkom zijn.  Om 7:30 uur het verlossende bericht: ik wacht op jullie! Jim, de eigenaar van de bed-and- breakfast, bood aan Herman met de fiets naar de fietsenmaker te brengen. Die nam dat aanbod graag aan. Met het frame op de achterbank naar de fietsenmaker Claude Avril. Die ging direct aan de slag. Het probleem

was de trapas en een bijbehorende moer. Zonder vet en deels roestgruis in de open ruimte. Gelukkig bleek hij een nieuwe as op voorraad te hebben. Daarna was de klus gauw geklaard. Het helpen van de fietsenmaker leverde Herman vuile handen op. Bij het wassen van de handen kreeg hij het dringende advies daarbij een bruine substantie te gebruiken. Groot was de verbazing toen bleek dat dit gemalen koffie was. Goed voor het ontvetten van de handen volgens Claude. Weer wat geleerd! Jim was inmiddels al weer naar huis. Herman fietste terug naar Champagne Mouton. Groot was zijn verbazing toen hij daar aankwam en de fietsenmaker zag staan. Die was er niet zeker van geweest dat hij de moeren van de trapassen goed had aangedraaid. Terecht! Dat was inderdaad niet gebeurd.
 
Bij de mairie haalden we een stempel voor het pelgrimspaspoort. Daarna op weg in een bij ons beiden allerbeste stemming. Dankbaar voor de verleende hulp en dat we nu al verder kunnen en voor de zichtbare en onzichtbare engelen, die ons hielpen. En voor het mooie weer met zelfs af en toe de wind in de rug.

We ontmoetten een echtpaar uit Brugge, dat ook naar Santiago de Compostela fietst. Ook zij hadden fietsproblemen. Daarbij nog het probleem van te veel bagage. Voor de Pyreneeën willen ze een deel terugsturen. Eigenlijk wel apart: praktischer zou zijn dit nu al te doen!

Rond het middaguur kochten we bij een bakker broodjes. De bakker met een veeg meel op zijn neus hielp ons zelf. Wel een fraai gezicht.

In een van de dorpen ging Herman weer op zoek naar een stempel. Die kreeg hij. Tot groot verdriet van de ambtenares was één stempel maar gedeeltelijk te zien. Voorwaar een groot verzuim! Grootmoedig bood Herman de kaart opnieuw aan om nu een goed stempel te zetten. Dat lukte en iedereen was weer tevreden.

We passeerden het plaatsje Brie. Van een mogelijke relatie met de bekende kaas met die naam was voor ons niets te zien. Het landschap waar we doorheen fietsten is mooi en lijkt veel op dat van de vorige dagen. Geen bijzonderheden.

In een van de plaatsen moesten we over een smalle brug fietsen.  Die was max. 75 cm breed met aan weerszijden een laag hekwerk. Herman had het er niet op: het leek of je bij een klein foutje zeker in de rivier zou vallen. Coby had nergens last van! In hetzelfde dorp zag Coby voor het eerst mooi aangelegde tuinen. Vrijwel altijd ontbreken die in deze streek. In de toeristische gebieden waar we s zomers komen, zie je wel overal prachtige bloemen en tuinen. De eigenaar van BonAbri Vacances hielp ons uit de droom: mensen leven hier vrijwel altijd binnen. Hij was een keer door de 12 inwoners van het gehucht aangesproken dat zijn gasten buiten zaten!

Al mogen we niet meer zeggen dat mensen raar zijn, de Franse belastingdienst heeft wel heel aparte opvattingen. De eigenaar van BonAbri Vacances was na controle bij de belastingdirectie geroepen. Er was een groot probleem: ze hadden bij de inspectie niets kunnen vinden. Of hij toch niet iets op zijn kerfstok had. Het was de eerste keer dat ze niks vonden!

De eigenaar zorgde voor ons voor een met streekproducten samengestelde, heerlijke
 maaltijd. We waren al bang dat die er vandaag bij in zou schieten. Ook al lijden pelgrims, voor hen wordt steeds weer gezorgd. Een werkelijkheid, die we ook vandaag weer hebben ervaren. Mooi om daarmee te kunnen afsluiten.

De poes van de eigenaar wilde ook wel iets van ons eten hebben. Daar mag zij niet om vragen. En wat doe je dan als poes? Je draait de gasten de rug toe en wacht geduldig tot ze je wat geven.