9 september Poitiers - Champagne Mouton

De weersverwachtingen voor vandaag waren erg slecht: regen, veel regen. We vroegen ons af hoe we dat zouden doorkomen. Toen we het hotel verlieten was het fris. De zon scheen en het was droog. Ons motto was: zo lang als het kan er van genieten en de rest zien we wel. We genoten van het zonnetje. Het landschap was mooi en verschilde niet veel van de vorige dagen. Dus valt er weinig nieuws over te melden. We reden langs een imposante stier, die ons nauwlettend in de gaten hield. Wij blij dat die achter het prikkeldraad stond.
Er lopen witte en bruine koeien rond. Het lijkt wel of de bruine voor dit landschap zijn gemaakt.Nog los van de naar onze mening mooie, bij het groene gras passende kleur is hun kleur vrijwel gelijk aan de bruine kleur van het bouwland. Je moet het zien!

Inmiddels zitten we op een hoogte van zo'n 200 meter. Niet constant. Onvermijdelijk met stijgen en dalen. Goed voor het opbouwen van de conditie. Zeker niet met onverdeelde instemming. Het gaat de pelgrims niet makkelijk af. Zoals één van onze vrienden schreef : pelgrims moeten nu eenmaal lijden. Of het moeten is weten we niet. Wel dat we dat af en toe doen. De pelgrimsroute gaat soms over onverharde wegen. Die willen we zo veel mogelijk mijden. Af en toe wagen we het er op in de verwachting dat het maar kort zal op basis van  de kaart op de Garmin. Op één van die verkeerd gekozen onverharde, hobbelige paden sprongen op nog geen halve meter voor onze wielen 2 reekalveren van nog geen halve meter hoog over het pad. Het reekalf en Coby schreeuwden allebei. Qua volume won Coby het glansrijk.

In Charroux aten en dronken we wat. Daar kregen we ook het enige stempel van vandaag bij een bar.

Na het negeren van een nieuwe onverharde weg dachten we een beter alternatief te hebben gevonden. Helaas leidde dat tot nog grotere ellende: uiteindelijk hield de verharde weg op. Er leek wel een onverharde uitweg te zijn. Die bleek nog erger: we kwamen na veel gehobbel voor aan de ene kant een riviertje en aan de andere kant een hekwerk met hoge struiken te staan. Het hele zware traject met  stijgen en dalen over hobbelige paden weer terug. En dan sta je na veel kilometers vrijwel weer op hetzelfde punt van waar je vertrok. Als dat geen lijden is!

Het hield niet op. Herman's fiets kreeg kuren. De trappers waren moeilijk rond te krijgen. Omdat we als leken maar weinig verstand van niet direct te traceren problemen hebben, maakten we gebruik van het aanbod dat Robert Schut van Maxstein deed. We kunnen hem bellen als we advies en hulp nodig hebben.
Hoewel dat op afstand moeilijk te beoordelen is, is de idee dat de ketting, cassette en tandwielen zo smerig zijn geworden dat ze ontvet moeten worden. Dat moet nog gebeuren.  Het spreekt voor zich dat we Robert erg dankbaar zijn voor zijn advies en hulpaanbod!

Na vragen aan enkele Fransen dachten we in de plaats Nanteuil en Vallee onderdak voor de nacht in een hotel of chambre d'hote te kunnen vinden. We werden in Nanteuil al gauw uit de droom geholpen. Een hotel is er niet. En chambre d'hotes zijn er wel maar allemaal gesloten nu het seizoen voorbij is. Coby dacht uiteindelijk een slaapplaats in de kerk te moeten en kunnen vinden. Uiteindelijk vond Herman een chambre d'hote in de plaats waar we nu zijn. De eigenaar adviseerde ons in Nanteuil te gaan eten. Er zijn daar 2 restaurants. De ene was helemaal leeg maar volgens de uitbater complet, vol. De andere wilde ons pas een uur later, om half 8, helpen. Te laat als je dan nog op de fiets over een drukke weg moet gaan. Coby had een oplossing: we kopen in de enige nog open zijnde winkel een pelgrimsmaal: droog witbrood, ham, kaas, druiven en bier. Wat waren we er blij mee! Dat moet het voor vandaag zijn.

De keus om vooraf niets te reserveren heeft zo zijn schaduwkanten.  Het kan spannend worden of je wel een slaapplaats kunt vinden. Toch hebben we het vertrouwen dat het uiteindelijk goed komt. Gingen we niet op pad met de opdracht: Ga met God en hij zal met je zijn..?

We hebben een heel goede kamer bij een allervriendelijkst Engels echtpaar.  Zij hebben het bed and breakfast vanaf begin dit jaar. Overgenomen van iemand anders. Taferelen zoals je soms op tv ziet van mensen die emigreren en een bouwval tot een bed and breakfast willen omtoveren zijn hun bespaard gebleven.

Vandaag legden we 108 kilometer af.