25 september Villafranca del Bierzo - Samos

Vanmorgen geen wekker. Bij het ontbijt bleek dat er allemaal caminogangers aan tafel zaten. Een echtpaar uit Australië en één uit Nederland. Gezellig met elkaar gekletst over de ervaringen. Om 10 uur reden bij bij het hotel weg. Vrijwel gelijk begonnen de hellingen.

De temperatuur was aangenaam: geen jas nodig. Dat dit ook vervelende bijeffecten kan hebben bleek na enige tijd toen zich donkere wolken boven de bergen samentrokken. We kregen het over de regenjassen. Op de onschuldige vraag waar ze in de tassen waren volgde een korte speurtocht. Resultaat: Hermans jas was er niet. In de kast in het hotel achter gelaten. Met het hotel gebeld en afgesproken dat een taxi de jas naar ons nieuwe verblijf in Samos zou brengen. Een forse kostenpost maar zonder een regenjas is erger. De taxichauffeur vond ons in een dorp op zo'n 25 kilometer van Villafranca del Bierzo. We denken dat we ons nog nooit zo makkelijk bewust hebben laten tillen. Maar de jas is terug.

Op de steile hellingen vandaag veel fietsers. Met veel bagagetassen of zonder. Racefietsers, mountainbikers en fietsers met hybride fietsen. Racefietsers uit Beieren hadden het goed voor elkaar. De echtgenote van één van hen reed er met een bus achteraan met proviand en bagage. Zij gingen vaak van een tussenstop weer weg als wij er aan kwamen en dan waren ze snel weg. Tegen de echtgenote riep Herman dat de schildpad volgens een Spaans spreekwoord de weg beter kent dan de haas. Dat kwam hem op de vraag om een foto te staan. Dat vond hij natuurlijk goed. Elke keer als ze ons verder op de route zag was er een uitbundige reactie van haar.

De omgeving is van ongekende schoonheid. Je kunt er om de kilometer wel weer een foto of videofilm van maken. Om het beeld er in te houden hier eentje.

Beelden van de pelgrim op weg naar Santiago zijn er vele. Met hulp van 3 Spaanse jongeren ook hiervan een foto.

De top van vandaag lag op 1355 meter. Vanaf nu gaan we dalen al zal er nog regelmatig een klimmetje op onze weg komen. Twee dagen achter elkaar bergen van 1500 en 1355 bedwingen is voldoende vinden we.

Bij de afdaling stuurde de GPS ons over een pad dat eigenlijk alleen voor wandelaars geschikt is. Het humeur van Coby leed er onder. Gelukkig konden we na enige tijd weer een goede asfaltweg volgen. In Samos, een niet al te grote plaats met een enorme abdij, vonden we al snel ons onderkomen voor vannacht. De klim van 12% aan het einde was barbaars.

De vriendelijke en behulpzame eigenaar beloofde ons met de auto na het eten in één van de lokale restaurants op te halen. Hoefden we niet de berg op te lopen of te fietsen.

Buiten op het terras troffen we weer Philip en Carolien uit Brugge. Wij vonden het te koud om buiten te eten. Binnen waren alle tafels bezet. Twee vriendelijke vrouwen nodigden ons uit aan hun tafel: Louise uit met midden van Canada en in Florida wonende Columbiaanse Espéranza. We wisselden over en weer onze camino-ervaringen uit. Heel boeiend is het dat je elkaar voor het eerst ziet en binnen een paar uur wezenlijke zaken met elkaar deelt. Je neemt afscheid met het gevoel nieuwe vrienden te hebben. Het geeft aan hoeveel zo'n pelgrimage met je kan doen. We kunnen het iedereen aanraden.

Herman was hij de laatste die nog met zijn voorgerecht bezig was. De eigenaar vond kennelijk dat het hoofdgerecht opgediend moest worden. Hij griste het bord weg ondanks een ultieme poging van Herman om het restant van de heerlijke meloen te redden. Dat dit tot veel plezier leidde zal niet verrassen.

Inmiddels kunnen we er niet meer omheen. Het einde van onze pelgrimstocht komt in zicht. We denken dat we over twee dagen in Santiago de Compostela kunnen aankomen. We hebben nog ongeveer 150 kilometer voor de boeg.

Op de blog van gisteren hebben we mooie en lieve reacties gekregen. Heel hartelijk dank daarvoor. Zij krijgen een plaatsje bij onze herinneringen aan deze voor ons onvergetelijke ervaring.

Vandaag legden we 66 kilometer af.