24 september Astorga - Villafranca del Bierzo

Een bijzondere ervaring dat hostel in Astorga! Vannacht werden we een paar keer wakker door een vrouw, die Coby als "gillende keukenmeid" typeerde. Het had er overigens alle schijn van dat ze een ander beroep uitoefende.

Vanmorgen goedsmoeds naar beneden voor het ontbijt. We gingen naar de eetzaal waar we werden tegengehouden. We moesten in het cafégedeelte zijn. Dat kan natuurlijk ook. Helaas hielp de dienstdoende dame ons snel uit de droom. We konden kiezen uit broodjes en koekjes, die er al heel lang gelegen hadden. De versgeperste jus d'orange en de koffie waren prima. Net als de meloen. Daarna snel weg de frisse buitenlucht in. De afslag naar de uitgezette route misten we. In de verwachting dat er toch nog wel een afslag naar de route zou komen reden we door. We troffen een Ier met vrijwel lege fietsbanden. Zijn pomp was er een waardeloze. Van het soort, dat je wel hebt maar nooit zult kunnen gebruiken voor het oppompen van banden. Hij vertelde dat hij moordzuchtige plannen had met degene, die hem dit onding verkocht had. Om er onmiddellijk aan toe te voegen dat hij die niet in praktijk zal brengen!

We gingen een paar kilometer verder met toenemende twijfel of we ook wel weer op de geplande route zouden komen. Na twee en een halve kilometer besloten we toch maar terug te gaan naar de route. Terug op de route zagen we een politieauto en een ambulance voorbij komen. Het bleek te gaan om een veiligheidsmaatregel i.v.m. een wielerwedstrijd.

Ondertussen ging het steeds verder omhoog. Uiteindelijk van zo'n 700 naar 1.500 meter. Een hele klim. Al was die lichter dan de Ibarnetapas die we zaterdag voor een week hebben gepasseerd. De fietsroute liep heel veel parallel met de wandelroute. Velen liepen er. Makkelijk, moeilijk, met of zonder bepakking, opgewekt of met het hoofd naar beneden.
Hoe hoger we kwamen, hoe mooier het landschap. Adembenemend mooi
Wat foto's ook laten zien, als de deel bent van het beeld is altijd mooier.

Van het Cruz de Ferro -waarover verderop meer-  ging het in 15 kilometer bijna 1000 hoogtemeters naar beneden met de de remmen er op. Na enkele kilometers dalen was de lucht uit de achterband van Hermans fiets. De binnenband aan gort!

Die voor een aubergo vervangen. Plakken was geen optie meer.  Van de gelegenheid gebruik gemaakt om de remblokken ook te vernieuwen. Die hebben na 2.400 kilometers hun werk gedaan.

In Ponferrado op een terrasje wat gedronken. Daarna naar Villafranca del Bierzo. Met op het laatst een paar venijnige hellingen. Het gekozen hotel is een wereld van verschil met dat van gisteren. Een vriendelijke dame ontving ons, er is een lift zodat we de bagage niet naar 2 verdiepingen hoger hoeven te slepen, de kamer is goed geoutilleerd en ziet er fris en mooi uit. We kijken vanaf het balkon op het centrale plein van de stad. In één woord uitstekend.

Vanavond begon het te regenen. Dat betekende binnen eten. In het restaurant allemaal caminogangers. Uit de VS, Spanje en Nederland. Allemaal wandelaars. Een van de Nederlanders, een militair, is in mei gestart in Tilburg. Hij vertelde geëmotioneerd over de mooie, diepe en intense  ervaringen, die hij had meegemaakt. Ook wij vertelden over de onze. Je zou wensen dat iedereen deze ervaringen heeft, al dan niet na het lopen of fietsen van de camino.

Vandaag reden we 85 kilometer.

Nu terug naar het Cruz de Ferro, het ijzeren kruis op vrijwel het hoogste punt van de route vandaag en van de hele route.

Bij de voorbereidingen op de tocht lazen we dat veel caminogangers daar een gedenkteken, vaak een steen neerleggen. Dat leek ons een aardig idee om dat ook te doen. We vroegen aan de kleinkinderen, die mooie stenen verzamelen, ons voor elk van de leden van hun gezin een steen mee te geven. Bart aarzelde even maar gaf toch een mooie steen mee waaraan hij gehecht was.
Onderweg wisten we natuurlijk dat het moment steeds dichterbij kwam. Samen hebben we daarover verschillende keren gesproken. Vandaag was het zover. Dit was ook de belangrijkste reden om vanmorgen bewust weer naar de officiële route terug te gaan. We waren er niet zeker van dat we via de eerst gevolgde weg dit punt zouden bereiken.

Enkele kilometers voor het kruis lagen langs de kant van de weg mooie, relatief kleine, natuurstenen platen. Één daarvan hebben we meegenomen naar het kruis. Bij het kruis hebben we op de natuurstenen plaat onze beide namen met de datum geschreven. Daarop hebben we in een kring de meegenomen stenen neergelegd voor Gerard, Kati, Bart, Krista, Jet, Jurian, Eva, Joris en Vlinder,  die op deze aarde nooit het levenslicht zag en die we ons herinneren in de vlinders, die heel vaak op de Camino langs ons heen fladderen. In het midden van die kring hebben we 7 zonnebloempitten neergelegd als gedenkteken voor alle dierbaren, die ons in dit leven ontvallen zijn. Tekens van nieuw leven na het afsterven en van een nieuw begin, nieuw leven. Ook bij de steen voor Vlinder legden we een zonnebloempit neer. De wind nam die mee. Voor al onze levende dierbaren legden we een steen neer als teken van de verbondenheid die we met hen hebben.

Een moment waarvan we wisten dat die zou komen. De intensiteit en het samen beleven daarvan heeft ons overweldigd. Woorden hebben we daar niet voor.