20 september Nájera - Castrillo del Val

Ontbijt  vanmorgen in het hotel. De gasten bleken allemaal pelgrims te zijn met één begeleider, die met een auto zaken voor een groep pelgrims regelde. Het ontbijt liet nogal op zich wachten. Er was maar één dame, die én de receptie en de bediening van de pelgrims moest regelen. Bewondering voor haar hoe ze dat allemaal zonder veel stress regelt.

Om half tien vertrokken we op weg naar de volgende rustplaats. Vrij snel ging het omhoog. Eerst naar een hoogte van zo'n 760 m. Gek dat je, als je 754 ziet op de teller denkt aan de Dokkumers, die Bonifatius vermoordden. De beloning van het klimwerk was adembenemend mooi. We zijn regelmatig gestopt om dat moois op foto en video te zetten.

Opeens veranderde het landschap. De roodbruine aarde werd heel snel lichtbruin. In plaats van wijngaarden nu graanakkers en verbouw van groenten en aardappelen. Aan de noordzijde de Pyreneeën op behoorlijke afstand.

Na het bereiken van het hoogste punt begon een lange afdaling naar Santo Domingo de Calzate. Een mooie stad. Om 12.00 uur stond er al een lange rij pelgrims te wachten om zich in te schrijven. Omdat er een lange wachttijd wasbaar een andere aubergo gegaan. Daar was het stempel zo gekregen.

Met volop zon en de wind in de rug ging het fietsen prima. Bij een van de paprikavelden versierde Coby bij locals twee rode paprika's. Een heel kleine afstand tussen oogsten en consumeren.

Onderweg van alles met elkaar besproken. Over onze jeugd, onze verwachtingen toen en wat er van terecht is gekomen. Hoe we terug kijken. We zijn heel dankbaar voor de vele mooie dingen die we hebben gekregen. We weten ons gelukkige mensen.

In het dorp Belorado hielden we een korte rustpauze. Daar kregen we ook een mooi stempel bij het Informatiecentrum over de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Het stempel bevat het symbool met de betekenis: "Heer, wijs u mij de weg".

Daarna de laatste loodjes. Met het vooruitzicht van een klim van ruim 400 verticale meters kozen we voor de kortste weg langs een vrij drukke verkeersweg. Met die klim bereikten we de top op 1150 m.

We vonden een goed hotel in Castillo del Val. Het heet Camino de Santiago.

Na de verfrissende douchebeurt gingen we voor een drankje en eten naar beneden in het hotel. Daar herkende een echtpaar ons.

Het bleek het Belgische echtpaar Philip en Carolien te zijn, die we vorige week maandag in Frankrijk ontmoetten. Verbazend dat je elkaar zo weer treft. We maakten er samen een gezellige avond van. Afspraak is dat we elkaar opzoeken als we gelijktijdig in Santiago zijn.

Tijdens het eten stond de tv aan. Er was een reportage met de Spaanse premier aan het woord over het referendum dat de Catalaanse regering wil houden over zelfstandigheid van Catalonië. Na enkele minuten zette een medewerker de tv op een andere zender. Non-verbaal had het er alle schijn van dat hij totaal niet met de premier eens was.

Reagerend op vragen nog het volgende. Je merkt het verschil tussen pelgrimeren in Frankrijk en Spanje. Is het in Frankrijk vooral een kwestie van bewegwijzering, vanaf Saint-Jean-Pied-de-Port is er veel meer aandacht. Het lijkt wel business. De aubergo's en pelgrimmenu's zijn naar onze ervaring veel beter in Spanje dan in Frankrijk. En niet te missen talrijke wandelaars. Ook al zijn er hele stukken waar je vrijwel niemand ziet, elke dag zie je veel pelgrims. In Frankrijk was het een hoge uitzondering.
Wat ook opvalt is dat veel wandelaars in zichzelf of in de groep gekeerd zijn. Spontane contacten met andere pelgrims zijn hoge uitzondering. Voor de contacten, die we hebben, hebben we zelf het initiatief genomen. Zoals vanmorgen met een wandelaar uit Stuttgart waarmee we een inhoudsvolle gesprek hadden over de belangrijke dingen in het leven.

Het nieuws volgen we via onze smartphones. Ook al verkeren we in hele andere sferen dan thuis, we sluiten ons niet af voor het nieuws. We zijn geen "paalheiligen"! De intensiteit is wel minder. De ervaringen op onze tocht zijn zo intens dat ze een groot deel van onze bestaan opslokken.

We zijn heel blij dat we op onze leeftijd deze tocht samen kunnen maken. Het is nu al een onvergetelijke ervaring. We hebben forse inspanningen moeten doen waartegen we toch wel een beetje opzagen. De inspanningen moeten we wel in het juiste perspectief plaatsen. Wie gezond is en regelmatig oefent en aan zo'n tocht begint zal merken dat de conditie met sprongen omhoog gaat. Dan hoef je van stijgingspercentages van 5, 6 en meer niet depressief te worden.

Vandaag reden we 101 kilometer. Verticaal stegen we ruim 1200 meter.