16 september Saint-Jean-Pied-de-Port - Zubiri

De mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest maar nooit op komt dagen. Een veel gebruikte spreuk en vaak waar. We vinden dat dit vandaag niet op ons van toepassing was.

We kregen een prima ontbijt voorgeschoteld. Tijdens het ontbijt maakten we kennis met een Californiër, een echte wereldfietser. Hij heeft de hele wereld op zijn fiets doorgetrokken. Mooie verhalen!

Daarna op pad. Er zijn verschillende routes naar de top. De zogenaamde groene route is zonder veel verkeer. Het advies was die te nemen omdat de hoofdweg druk en ook gevaarlijk zou zijn. Na een kilometer of 5 hadden we genoeg van de groene route. De ene steile klim na de andere, steeds weer gevolgd door een welhaast even steile daling. Op de hoofdweg bedacht Herman of we de pelgrimspaspoorten wel hadden. Die heeft hij normaliter in de stuurtas. Daar zaten ze niet in. Coby wist wel waar ze zouden liggen. In de keuken van onze gastgevers. Van hen hebben we geen adres en in de paspoorten staan evenmin adres- of telefoongegevens. Na kort overleg ging Herman terug naar Saint-Jean-Pied-de-Port. Daar waren ze. Ondertussen deden de versnellingen het steeds slechter. Onze gastheer bracht Herman naar een fietsenmaker. Daar bleken beide versnellingskabels beschadigd en moesten vervangen worden.

In verband met andere afspraken duurde de klus meer dan 2 uur. De wachttijd gebruikte Herman om het een en ander te kopen bij een bakker en Lidl. Aan de haak waren de kabels snel vervangen en de versnellingen o.k. Zelfs het middelste voorblad dat niet meer recht is kreeg een behandeling met de hamer. De fietsenmaker zei dat dit zijn specialiteit was. Eenmaal op de weg bleek er nog iets te tikken bij sommige standen van de versnellingen. Dat bleek onderweg opeens voorbij. Was het een engel die dat gefixed heeft? Wie zal het zeggen?

Ondertussen was de zon vrijwel verdwenen. Het schrikbeeld dat we in de regen de Roelandspas over zouden moeten werd realiteit. In combinatie met de steile hellingen van 5 tot 10% niet echt leuk. Voldoende om af en toe te kijken naar het mooie landschap met beginnende herfstkleuren. Na elke keer 100 m in hoogte te zijn gestegen een korte pauze om op adem te komen. We moesten oppassen dat de fietsen bij het opnieuw opstappen niet achteruit gingen. Er valt van alles te zeggen over de klim maar voor Herman was het een martelgang als die van kromme Lindert. De vrees en verwachting over de zwaarte van de klim kwamen uit. Op 1057 meter was de top. Daar een foto gemaakt om

het moment te vereeuwigen. Bijzonder was het te zien hoe de weg mistig werd door het verdampen van regen. Daarna dalen. Makkelijk maar wel koud. Onderweg zagen we een bord dat het nog 790 kilometer naar Santiago de Compostela is. Voor wandelaars vermoedelijk. Voor fietsers is het, zoals steeds, waarschijnlijk veel meer. Ergens onderweg stopten we om de kleding in het zonlicht een beetje te drogen en ons zelf weer een beetje op te warmen in de zon. Daarna op weg naar Zubiri, een plaats op zo'n 16 kilometer afstand. Dat leek een makkelijk haalbaar doel. Helaas moesten we eerst nog de Erro-pas op 801 meter hoogte over. Niet echt een pretje meer na al het klimmen.

Pelgrims zagen we vrijwel niet. De gedachte dat in Saint-Jean-Pied-de-Port vrijwel iedereen op pelgrimstocht is, berust kennelijk op een misverstand. Wat dat betreft kwam het Frankrijk-gevoel weer terug.

In Zubiri vonden we onderdak bij Hostel Zubiri. Herman probeerde de eigenaar iets te vertellen over de tocht van vandaag. De belangstelling was zo groot dat Herman zijn verhaal staakte. Niet iedereen is geïnteresseerd in onze verhalen. We kregen een mooie kamer met een bad er bij. Goed om weer echt op te warmen.

Het diner gebruikte in het hostel. De simpele vraag ben u ook op de weg naar Santiago de Compostela opende een gesprek met een echtpaar waarvan de vrouw uit Uruguay kwam en de man uit Argentinië. Zij lopen de Camino. De wandelaars zijn ruim in de meerderheid. Het gesprek zorgde ervoor dat een ander echtpaar zich in de discussie mengde. Omdat zij Spaans spreken beperkte het gesprek zich vooral tot die beide echtparen. Daarna meldde zich een Belgisch echtpaar met vragen en adviezen. Een daarvan was dat ze in het hostel ook bier van het fameuze merk La Trappe hebben. Jammer dat we dat gemist hebben. Zij doen het anders dan wij: alles vooraf regelen. Twintig kilometer per dag wandelen. Onderdak is thuis al gereserveerd. Aan het einde kregen we, om het met de Vlamingen die we in Wallonië ontmoetten, te zeggen, nog "een druppel na". Met veel genoegen hebben we die opgedronken.

Al met al een mooie afsluiting van een barre tocht.  Morgen op weg naar Pamplona waar we min of meer een rustdag willen nemen.

Vandaag samen 65 kilometer afgelegd.