13 september Montagne - Moustrey

De wekker ging vanmorgen om 7.00 uur. Het was nog pikdonker. Dat komt omdat we nu in de volgende tijdzone zitten, GMT. Morgen zetten we de wekker later. Nathalie zorgde voor een Frans ontbijt. Veel zoetwaren!

Voor het bijstellen van de versnelling hadden we het liefst een vakman ingeschakeld. Maar die is in dit dun bevolkte gebied met weinig fietsers niet dichtbij. Jurian legde voor de eerdere fietstocht naar Roemenië de hand op een boek voor fietsonderhoud. Omdat het weer extra bagage zou betekenen heeft Herman die gescand. Daarin ook een pagina over het bijstellen van versnellingen. Het lukte hem de afstelling aanzienlijk te verbeteren. Zo simpel kan de oplossing zijn. De fiets houdt het verder prima. De trapas vervangen na 11.000 km is jammer, wel te billijken na veel zware kilometers.

Bij vertrek begon het te regenen. Een druilerige regen, die binnen de kortste keren het gevoel geeft door en door nat te zijn. Bij de slagregens en de pijpenstelen weer een nieuwe variant tijdens de tocht. Onderweg bij een lokale winkel wat etenswaren en andere benodigdheden gekocht. De dingen die we uit Ede meenamen raken onderhand op. Wel een gedoe met kletsnatte regenkleding een winkel in.
In Saint Émillion waar ze ongelofelijke hoeveelheden wijn hebben - meer dan dorstlessend bier- lag naast de weg een auto op zijn kant in een greppel van een wijngaard. De vermoedelijke bestuurder stond te bellen met zijn mobiele telefoon. Hij leek zelf geen schade te hebben opgelopen.

Daarna verder fietsen door de regen. Onderweg nog 2 stempels gekregen bij mairies. Met de datum erbij was de vraag? Die aangeboden dienst konden we niet weigeren. Het blijft elke keer weer verbazend hoe aardig mensen reageren als je om een stempel vraagt. Ze willen weten waar je vandaan komt. Hoe meer je gefietst hebt, hoe groter het ontzag en bewondering. En, eerlijk is eerlijk, we vinden dat leuk.

We passeerden 2 keer de rivier de Dordogne. Een brede, bruine rivier door modderstromen. Gevolg van de overvloedige regenval van de afgelopen dagen.

Vanaf Montagne tot Cadillac reden we onafgebroken door wijngaarden van chateaus en domaines. Maar goed dat we tijdens de dagelijkse fietstochten geheelonthouder zijn. Anders kwamen we niet ver. Een verleiding konden we niet weerstaan. Het consumeren van druiven. Coby is bang voor gif. Dat is er inmiddels wel afgeregend. Ze smaken heerlijk. Voor Joris: ze zijn zo lekker dat je de vingers bij op zou eten

Verrassend is het te merken dat de wijngaarden opeens passé zijn. Voor ons is het gissen naar de reden reden: is de grond ongeschikt? Waren er machthebbers die een monopolie afdwongen? Wie het weet mag het zeggen.

Inmiddels werd het droog met een mooie zomerse temperatuur. Heerlijk om in te fietsen. Zowaar langs grote stukken heide.

Het vinden van onderdak had iets meer voeten in de aarde. Een uitgezochte locatie bleek telefonisch niet bereikbaar. Booking.com meldde dat alles volgeboekt was. Dan zelf maar op zoek naar een kamer in Moustrey. De gekozen kamers waren volgens de eigenaar niet beschikbaar. Er was volgens hem wel een andere locatie. Hij wilde het telefoonnummer daarvan wel sms-en. Helaas voor ons niet bereikbaar. In een café waar we wat dronken en de accu van de e-bike iets oplaadden, bleek de caféhouder bereid het voor ons te willen reserveren. We hadden onderdak voor de komende nacht. Daarna in de zomerzon op weg. Helaas opnieuw bleek de officiële route door het bos te gaan. Dat betekende weer extra kilometers.

Onderweg kwamen we een enorme sproeinstallatie tegen. Het soort dat we ook wel eens in Hongarije en Roemenië hebben gezien. Grote vlaktes kunnen daarmee geregend worden.

De bestemming bleek een veelzijdig bedrijf te zijn. Een pleisterplek voor pelgrims, een manege en als we het goed hebben gezien, ook een zorgboerderij. Maar goed dat Krista, er niet bij is: We denken dat we dan wel een week zouden moeten blijven. Het echtpaar is erg relaxed. Het gaat er heel gemoedelijk aan toe. We kregen ook een stempel met daarop een aanduiding over de nog resterende afstand naar Santiago de Compostela. Die vertellen we niet. Iedereen, die meedoet aan de actie van de Oost Europacommissie van de Proosdijkerk voor de zustergemeenten in Roemenië en Oekraïne, moet in volle vrijheid zelf de afstand te raden. Wie de afstand, die we gaan afleggen raadt of er het dichtste bij is krijgt een heerlijke taart.

In de gite hebben we een kamer voor twee. Er zijn geen andere gasten. Er is een mogelijkheid voor een open haardvuur. Een probleem: we hebben alles behalve iets om vuur te maken.

Vandaag reden we 100 kilometer.