12 september Blanzaguet-Saint-Cybard - Montagne

Na het zuur het zoet. Een oud gezegde dat ook in ons volkslied voorkomt. Vandaag gold dit ook voor ons. 

Na een prima ontbijt adviseerde Ronald, de eigenaar, ons hoe we het eenvoudigst en met de minste moeite weer op onze route konden komen. Bij de start was het mistig. Dat leverde mooie plaatjes op. Al snel loste de mist op en konden we in het zonnetje verder.  Dat bleef vrijwel de hele dag zo. Er trokken wel wolken over. De "schade"  bleef beperkt tot een enkele regendruppel. De wind waaide wat minder hard. Niet echt leuk maar zonder afbreuk te doen aan het goede humeur. Enig minpuntje: de afstelling van de versnellingen van Hermans fiets is niet goed.

Garmin vindt het niet leuk als we beginnen buiten de geplande route. Komen we er later weer op de echte route dan wil hij een "virtual partner", die uitgeschakeld is, bijwerken. Dat kan niet en vervolgens schakelt hij zichzelf uit. Gevolg helemaal opnieuw opstarten. Coby nam de gelegenheid te baat om haar gezicht door de zon te laten koesteren er bleef zo staan toen Herman opstapte. U begrijpt de consternatie bij beiden toen we elkaar misten.

Na 30 kilometer zochten we onderdak voor de nacht. We kregen een chambre d'hote in Montagne. Wel wat vroeg maar het gedoe van zaterdag willen we niet meer. Een zorg minder toen het geregeld was! Bij een bakker in Bonnes - what is in a name- kochten we lekkere broodjes.

In het landschap veel kastelen. Een daarvan heeft volgens ons Dracula-achtige kenmerken. Erbij stond een bordje dat melding maakt van geheimen van het kasteel.

Volgens afspraak meldde we Laurent, die samen met zijn vrouw Nathaly het chambre d'hote exploiteert, dat we in de buurt waren. Na een kwartiertje belde hij waar we bleven. Hij rekende er op dat we met de auto waren. Met Ronald hadden we het over de voorzichtigheid van Fransen met fietsers. In gebieden als de Dordogne zijn ze dat niet gewend. Fietsen doen, buiten de Tour de France, vrijwel alleen buitenlanders. De onbekendheid maakt ze voorzichtig.

Onderweg passeerden we een chateau met de naam "Guillotin". We zijn er aan voorbij gereden. De associatie, die de naam wekt, schrikt voldoende af.

In Montagne (bij Saint Émilion) wachtte Laurent ons op en reed ons voor naar zijn chambre d'hote. Goed idee. Anders hadden we die nooit gevonden tussen de wijngaarden.

Volgende week begint de druivenoogst. Op veel chateau's kiest men ervoor dat als handwerk te laten doen. Daarop komen vooral Spanjaarden, Roemenen en inwoners van de Magreblanden af.

We kwamen terecht op de mooiste bed-and-breakfast, dat we tot nu toe hebben gehad. Die is in juli geopend. Nathalie zorgde voor een koel biertje, die we in de late middagzon opdronken.

We hadden geen zin om weer op de fiets te stappen. Laurent bood aan ons naar een restaurant te brengen en na het eten weer op te halen. Daarvan maakten we graag gebruik.

Gisteren reden we 92 kilometer. Vandaag 93. Mooie afstanden. Met een slag om de arm denken we dat we er nu zo ongeveer de helft op hebben zitten van de afstand Ede - Santiago de Compostela.