31 augustus Aalst - St. Amand-les-Eaux

Na een prima ontbijt vertrokken we vanmorgen om 9.00 uur uit Aalst voor het volgende deel van de tocht nar Santiago. In Aalst kregen we ongevraagd veel voorrang van automobilisten. Het weer vandaag: droog, fris en we hadden een stevige wind uit het zuidwesten. Laat dat nu net de richting zijn waar we heen moeten.

Al snel kwamen we op het jaagpad langs de Dender. Een mooi in het landschap gelegen rivier met veel reigers, eenden, aalscholvers en nog veel meer watervogels.

Op het jaagpad kwam ons iemand op de fiets tegemoet, die voor ons stopte. Hij bleek twee keer al de fietstocht naar Santiago te hebben voltooid. Hij wijdde ons in in de wereld van lopende bergen. Je hoeft in de bergen -de Pyreneeën- niet steeds op de fiets te zitten. Met een "bon camino"  namen we afscheid van elkaar. Daarna stak een aantal fietsers de duim omhoog als ze de jakobsschelp zagen. Bij Geraardsbergen lonkte een bord ons om naar de beruchte muur te gaan. Dat weerstonden we maar niet ongestraft. Uit het niets dook er iets verder op de route een heel steile helling op. Een voorproefje van wat ons te wachten staat! Inmiddels vinden we op steeds meer plekken bordjes, die de pelgrimsroute aangeven. Makkelijk ook al is dat met de Garmin niet nodig.

Rond het middaguur bestelden we een lunch in restaurant La Force ergens onderweg. Een heerlijke maaltijd voor een heel billijke prijs.Goed te begrijpen dat het stampvol zat. Aan het slot kregen we in de woorden van een paar Vlamingen, die er vanuit Geraardsbergen copieus en goedkoop gingen eten, "een druppel toe". Een lekkere amaretto, die we ons goed lieten smaken nadat Coby Hermans bezwaren tegen de verwachte nadelige invloed op het fietsvermogen, vakkundig had weggepraat. Achteraf had ze gewoon gelijk. We bleken volgens borden langs de weg de heuvelenroute te volgen. Veel klimmen en dalen. Een beetje rugwind had goed uitgekomen.

Onderweg naar Doornik passeerden ons een groep wielrenners. Eén daarvan ging naast Herman rijden en vertelde over zijn eigen tochten. Wel heel leuk om dat mee te maken. In Doornik begon het lichtelijk te miezeren. Met de regenjas aan ging het verder prima. In de stad was een doorgaande route afgesloten. Een bewoner meldde ons dat we er wel langs konden. Met enige moeite lukte het. Een bewoonster daar probeerde de fiets van Coby te passeren. Gevolg was dat ze in de afschermende netten terecht kwam en omviel. Gelukkig zonder kwetsuren maar wel komisch.

In de stad wilden we graag een stempel in ons pelgrimspaspoort halen maar alles zat dicht of er was niemand. De imposante kathedraal was ook dicht. Aan de buitenkant is die al indrukwekkend. Dan maar verder op de route. We passeerden een demonstratie van een luide maar kleine groep. Volgens een stadsbewoner niet iets om je zorgen over te maken. Elke week wordt daar wel om iets gedemonstreerd!

We hadden net 80 km gefietst en het was nog redelijk vroeg. We besloten door te gaan. Een Belg adviseerde ons naar Rumegies te gaan. Daar was voldoende overnachtingsgelegenheid in een hotel of chambres d'hote. Bij het dorp aangekomen passeerden we de grens. Enig zichtbaar teken daarvan was het veranderen van de nummerborden van auto's.

Wat er in Rumegies ook was, geen hotel. En een chambres d'hote maar wel achter een groot hek. Op de bel reageerde niemand. Uiteindelijk adviseerde iemand ons naar St. Amand te gaan. Er was inderdaad een hotel maar dat was moeilijk te vinden. Google Maps stuurde ons naar het centrum. In geen velden of wegen een hotel te bekennen. Een Fransman bood aan ons er naar toe te brengen. Wat een service! Het hotel had voor ons een kamer. Drinken zouden we wel kunnen in gelegenheden in de omgeving van het hotel. Dat bleek uiteindelijk niet te kunnen. Alleen met een complete maaltijd. En zo gingen we onverrichter zake terug. Het bleef bij de druppel van La Force...

We fietsen vandaag 119 kilometer.