31 augustus Aalst - St. Amand-les-Eaux

Na een prima ontbijt vertrokken we vanmorgen om 9.00 uur uit Aalst voor het volgende deel van de tocht nar Santiago. In Aalst kregen we ongevraagd veel voorrang van automobilisten. Het weer vandaag: droog, fris en we hadden een stevige wind uit het zuidwesten. Laat dat nu net de richting zijn waar we heen moeten.

Al snel kwamen we op het jaagpad langs de Dender. Een mooi in het landschap gelegen rivier met veel reigers, eenden, aalscholvers en nog veel meer watervogels.

Op het jaagpad kwam ons iemand op de fiets tegemoet, die voor ons stopte. Hij bleek twee keer al de fietstocht naar Santiago te hebben voltooid. Hij wijdde ons in in de wereld van lopende bergen. Je hoeft in de bergen -de Pyreneeën- niet steeds op de fiets te zitten. Met een "bon camino"  namen we afscheid van elkaar. Daarna stak een aantal fietsers de duim omhoog als ze de jakobsschelp zagen. Bij Geraardsbergen lonkte een bord ons om naar de beruchte muur te gaan. Dat weerstonden we maar niet ongestraft. Uit het niets dook er iets verder op de route een heel steile helling op. Een voorproefje van wat ons te wachten staat! Inmiddels vinden we op steeds meer plekken bordjes, die de pelgrimsroute aangeven. Makkelijk ook al is dat met de Garmin niet nodig.

Rond het middaguur bestelden we een lunch in restaurant La Force ergens onderweg. Een heerlijke maaltijd voor een heel billijke prijs.Goed te begrijpen dat het stampvol zat. Aan het slot kregen we in de woorden van een paar Vlamingen, die er vanuit Geraardsbergen copieus en goedkoop gingen eten, "een druppel toe". Een lekkere amaretto, die we ons goed lieten smaken nadat Coby Hermans bezwaren tegen de verwachte nadelige invloed op het fietsvermogen, vakkundig had weggepraat. Achteraf had ze gewoon gelijk. We bleken volgens borden langs de weg de heuvelenroute te volgen. Veel klimmen en dalen. Een beetje rugwind had goed uitgekomen.

Onderweg naar Doornik passeerden ons een groep wielrenners. Eén daarvan ging naast Herman rijden en vertelde over zijn eigen tochten. Wel heel leuk om dat mee te maken. In Doornik begon het lichtelijk te miezeren. Met de regenjas aan ging het verder prima. In de stad was een doorgaande route afgesloten. Een bewoner meldde ons dat we er wel langs konden. Met enige moeite lukte het. Een bewoonster daar probeerde de fiets van Coby te passeren. Gevolg was dat ze in de afschermende netten terecht kwam en omviel. Gelukkig zonder kwetsuren maar wel komisch.

In de stad wilden we graag een stempel in ons pelgrimspaspoort halen maar alles zat dicht of er was niemand. De imposante kathedraal was ook dicht. Aan de buitenkant is die al indrukwekkend. Dan maar verder op de route. We passeerden een demonstratie van een luide maar kleine groep. Volgens een stadsbewoner niet iets om je zorgen over te maken. Elke week wordt daar wel om iets gedemonstreerd!

We hadden net 80 km gefietst en het was nog redelijk vroeg. We besloten door te gaan. Een Belg adviseerde ons naar Rumegies te gaan. Daar was voldoende overnachtingsgelegenheid in een hotel of chambres d'hote. Bij het dorp aangekomen passeerden we de grens. Enig zichtbaar teken daarvan was het veranderen van de nummerborden van auto's.

Wat er in Rumegies ook was, geen hotel. En een chambres d'hote maar wel achter een groot hek. Op de bel reageerde niemand. Uiteindelijk adviseerde iemand ons naar St. Amand te gaan. Er was inderdaad een hotel maar dat was moeilijk te vinden. Google Maps stuurde ons naar het centrum. In geen velden of wegen een hotel te bekennen. Een Fransman bood aan ons er naar toe te brengen. Wat een service! Het hotel had voor ons een kamer. Drinken zouden we wel kunnen in gelegenheden in de omgeving van het hotel. Dat bleek uiteindelijk niet te kunnen. Alleen met een complete maaltijd. En zo gingen we onverrichter zake terug. Het bleef bij de druppel van La Force...

We fietsen vandaag 119 kilometer.

30 augustus Zondereigen-Aalst

"Vroeger had je Jan Pelleboer en dan wist je wat voor weer het was" mijmerde de uitbater van de Hertog van Baarle gisteren toen we hem vroegen wat de weersverwachting voor vandaag was. Alle weersites vertellen, vaak met enige overdrijving, wat ze verwachten. Maar het verschilt nogal. Zo ook vandaag. We hielden rekening met groot pelgrimsleed. Van voorspellingen hadden we vanmorgen geen last. Zelfs de Hertog is niet immuun voor internetstoringen. En bellen mag pas na 8 uur.

Het ontbijt was prima. Om 8:50 fietsten we weg. De eerst kilometers waren droog. Al snel moesten we de regenpakken aan. Geen overbodige luxe want de regen kwam met bakken uit de hemel. Na Rijkevorsel werd het beter en konden de pakken, die van binnen en van buiten nat waren, weer uit. Op zoek naar een stempel voor het pelgrimspaspoort kwamen we bij een uitvaartdienst terecht. Geen stempel dus. Voor de liefhebbers van het edele gerstenat melden we nog dat we de plaatsen Oost- en Westmalle aandeden. Zonder iets te consumeren want dat is catastrofaal voor het fietsvermogen. Ging het eerst door weinig aanlokkelijke plaatsen, het veranderde toen we het Netekanaal gingen volgen.

Een prachtig natuurgebied met alleen voor fietsers toegankelijke paden. Een konijn stak kort voor Coby's fiets het pad over. Met kordaat ingrijpen voorkwam Coby de dood van het beestje. Hopelijk heeft het dier er van geleerd!

In de stad Lier zagen we een fraaie kerk. Daar vroegen we om een stempel in ons pelgrimspaspoort. We kregen er zelfs twee! Het was jammer dat we weer door moesten. Een prachtige kerk waarin je uren kunt doorbrengen!

Weer langs het kanaal gingen we in de richting van Mechelen. De fraaie Sint Janskerk wordt gerestaureerd en is niet toegankelijk. De Romboutskathedraal wel en daar kregen we weer 2 stempels.  In de kerk ook een echt pelgrimsmoment. De deken van de kerk schreef een boodschap voor iedereen die de kerk bezoekt. We denken dat ook anderen daar hun voordeel mee kunnen doen. Oordeel zelf! 

Het was rond het middaguur en we wilden het vele moois van het centrum van Mechelen wel op ons in laten werken. Daarom streken we neer op het terras van Oase. Geen goede keus. Het duurde erg lang voordat er iemand kwam vragen wat we wilden en ook daarna voordat we eten kregen.

Ondertussen probeerden we van andere terrasbezoekers duidelijkheid te krijgen op welke plek Margaretha van Oostenrijk het smeekschrift van de edelen in ontvangst nam. Niemand wist het. Een dame adviseerde ons naar de VVV te gaan. Daar zouden ze het wel weten. Raar volk die Belgen. Historische momenten uit hun geschiedenis weten ze niet meer. Na een omelet stapten we weer op de fiets. Ook al was de omgeving weinig fraai, het taalgebruik was mooi. "Geen strooidienst", "mijn afscheidingen" en "ons huis beeft als u gas geeft" als voorbeeld. En dat laatste bij een imposant landhuis! Als u weet wat met de eerste twee uitdrukkingen wordt bedoeld, laat het ons weten.

Het dorp Leireken kent een klein voormalig station met een buiten dienst gestelde trein. Het deed ons denken aan een liedje dat onze kleindochter Eva vaak zong toen ze klein was: "Op een klein stationnetje 's morgens in de vroegte...." Het was de opmaat naar een behoorlijk fietstocht over een fietspad, dat aangelegd is over een buiten werking gesteld spoorlijntje. Onderweg in Opwijk kwamen we het eerste verwijzingsbordje naar Santiago tegen.

In Aalst werd de lucht donkerder. Via het Internet zochten we naar een geschikte overnachtingsplek. Het werd Station hotel. Terwijl Coby op de bagage paste brachten de eigenaar en Herman de fietsten naar een parkeergarage in de buurt.Toen ze er uitkwamen stortregende het. Vanavond gegeten aan de fraaie markt van Aalst. De rijkdom schijnt zijn oorsprong in de textiel te hebben. Ook het hotel waar we zijn was in het verleden van een rijke textielbaron. In de eerste Wereldoorlog hebben er Duitsers er verbleven en er een nu afgesloten bunker gebouwd.

Vandaag was de afgelegde afstand 102 km.

29 augustus Ede-Zondereigen

Na een lange periode van voorbereidingen en met heel veel goede wensen vertrokken we vanmorgen om 8:31 uur eindelijk met de fiets op weg naar Santiago de Compostella. Met mooi weer en een goed humeur. 

De aap kwam al gauw uit de mouw: de voorbereidingen waren toch niet echt goed. Op de Galvanistraat liep de achterband van Hermans fiets vrij snel leeg. Oppompen bood maar even soelaas. Gelukkig woont onze vriendin Cock daar in de buurt en gelukkig was ze thuis.  Daar de binnenband verwisseld. Het leverde een treurig beeld op. Oordeel zelf. Om half 10 was de band verwisseld, het smeer van de handen gewassen, hadden we een lekker bakkie troost op en konden we weer verder op de fiets.

Door het Binnenveld naar Rhenen. Onderweg prachtige beelden van het heiige landschap. Op de Garmin Edge, die we als navigatie gebruiken, was ergens een steile klim voorzien. Het bleek de klim naar de Waalbandijk te zijn. Even verderop zagen we het Mariaveld. Het hart van de pelgrim gaat daarbij open. Helaas bleek het om een afgelegen sportterrein te zijn waar geen levende ziel was te ontwaren. Om de brug over de Waal bij Echteld te passeren moesten we de fietsen via een trap naar boven slepen. Wie dat bedacht heeft zou dat als eerste minimaal 50 keer zelf met een zwaarbeladen fiets moeten doen. Kijken of zo'n ontwerp de tekentafel dan nog zal verlaten.

De Maas passeerden we via de veerpont bij Lith. Coby kreeg van de veerman een betalingsbewijsje voor het plakboek. Dat zal het bonnetje niet halen. Het was al vrijwel vervaagd. In Lith kochten we bij de plaatselijke fietsenmaker een nieuwe binnenband. Weer een zorg minder.

In Den Bosch kregen we in de Sint Jan of liever Sint Jacob kathedraal ons eerste stempel in het pelgrimspaspoort. Coby bleef buiten. Zij vertrouwde niet dat alle Bosschenaren en bezoekers van de stad de eigendommen van de pelgrims uit Ede ongemoeid zouden laten. Binnen viel het oog van Herman op een kunstwerk van Joris en de draak. Een van onze kleinzonen heet Joris. Een erg betrokken gids vertelde over het goede werk van het Sint Jorisgilde voor de kerk. Dat is een tijd geleden onderbroken geweest. Bij het hervatten daarvan is het kunstwerk geplaatst. Het is maar dat Joris zijn hoge roeping kent!

Via Vught naar Tilburg. In Tilburg geen stempel voor het paspoort. Er was geen vrijwilliger om ons dat  te geven. Bij een lokale horecagelegenheid onze dorst gelest en de Bosch Powerpack weer een beetje opgeladen. Alleraardigste mensen! Daarna verder naar het zuiden via het Bels Lijntje. Een oud spoorwegtracé dat is veranderd in fietspad. Prima om te rijden. In Baarle Nassau namen we plaats op een mooi bankje om het vervolg te kiezen. Ook al waren we de geplande 100 kilometer inmiddels voorbij, we hadden genoeg energie om verder te gaan. Garmin wilde ons over zandwegen laten fietsen. Coby vertikte dat. We gaan alleen over verharde wegen! Het is de vraag of dit principe in het verdere traject wel te handhaven zal zijn. Met het advies van een vriendelijke Belgische wielrenner kwamen we weer op de juiste route terecht. In Zondereigen - wat een naam - vonden we bed and breakfast de Hertog van Baerle. Daar was voor ons plek. Een mooie accommodatie met vriendelijke Nederlandse uitbaters. Ze wilden ons zelfs met de auto naar Baarle Nassau brengen om daar te kunnen eten.

 

Alternatief was een eenvoudige, voedzame maaltijd ter plekke. Als pelgrims onderweg kozen we daarvoor. De uitbater vertelde ons nog mooie verhalen. Een daarvan is dat het in dit gebied heel moeilijk is vast te stellen in welk land je bent. Ook bij de bouw van het gemeentehuis van Baarle Hertog ging het goed mis bij het uitzetten. Gevolg is dat de gemeenteraad alleen rechtsgeldige besluiten kan nemen als alle raadsleden zich in een heel klein hoekje van de raadszaal verzamelen. Je ziet het voor je als zwaarwichtige raadsleden zich met elkaar in een hoekje moeten wurmen... Ook ligt er een stukje Nederland in Zondereigen. Geen Belg wil het daar over hebben. Een onderwerp dat beslist op tafel moet komen bij de onderhandelaars voor een nieuw kabinet... 

Na de maaltijd genieten we in de mooie tuin van een schitterende zomeravond.

We hebben vandaag ruim 110 kilometer afgelegd.

Op de fiets naar Santiago

Voorwoord

De pelgrimstocht naar Santiago de Compostela spreekt voor velen tot de verbeelding. Verhalen van vrienden en bekenden inspireerden ons die tocht op de fiets te gaan maken. Allereerst samen een mooie fietstocht te maken. En om het leven te vieren na Coby’s hartinfarct in 2015.

Bij de keuze speelden de traditionele redenen voor het maken van een bedevaartstocht naar Santiago de Compostella als stad, die verbonden is met apostel Jacobus, een ondergeschikte rol. We realiseerden ons wel dat de tocht voor ons een religieuze dimensie zou hebben. Ook al wisten we toen nog niet wat dat concreet zou betekenen, uit eerdere fietstochten en ervaringen van anderen wisten we dat die er wel degelijk zou zijn. Met de opdracht “Ga met God en Hij zal met je zijn” zoals prachtig verwoord in lied 416 in het Liedboek, zijn we op de fiets gestapt en op weg gegaan.

In deze blog vertellen we in woord en beeld over onze ervaringen. Het volgende gedicht verwoordt onze ervaringen prachtig

Ede, augustus 2017

Coby en Herman Gerritsen