2-3 oktober  Santiago de Compostella - Ede

Na ruim 4 dagen in Santiago de Compostella is het zover. We gaan naar huis. Met een taxibus eerst naar het bedrijf dat onze fietsen ingepakt heeft en daarna naar het vliegveld. Onderweg wel enige zorg hoe we de dozen en de bagage op een goede manier konden vervoeren op het vliegveld. Dat bleek reuze mee te vallen. Een vriendelijke Duitse jongeman hielp om de fietsen op een bagagekarretje te zetten en daarna was het heel simpel ze te vervoeren.

In de wachtrij vrijwel alleen mensen, die de camino of een deel daarvan hebben gelopen of gefietst. Dat betekende veel gesprekken over de ervaringen van andere pelgrims.

De vlucht verliep rustig. Rond half vier verlieten we het vliegtuig. Het uitpakken van de bagage was geen probleem. Het uitpakken van de fietsen mocht zelfs in de bagagehal.  Bij het geven van de opdracht om in te pakken vertelde de medewerker van het inpakbedrijf dat het stuur 90 graden zou worden gedraaid, de trappers en wellicht ook het voorwiel zou worden gedemonteerd. En verder de lucht uit de banden zou worden gelaten om klapbanden door het drukverschil te voorkomen. Een normale behandeling zoals we al eerder hebben meegemaakt. Het openmaken van de fietsdozen leverde echter een onaangename verrassing op. Het leek er op dat Hermans fiets half gedemonteerd was. Niet alleen de trappers maar ook een van de pedalen was gedemonteerd, alles wat aan het stuur gemonteerd is, was losgedraaid en de standaard en het zadel lagen er los bij. Bij Coby's fiets was het nog erger. Zelfs de bagagedrager was losgemaakt en vervolgens met tiewraps weer vastgemaakt. Ze hebben wel erg hun best gedaan om voor de afgesproken prijs veel werk te doen! Je kunt ook om werk zoeken!
Een leer voor de volgende keer. Het hielp ons weinig. Er zat niks anders op om de fietsen weer in elkaar te zetten.

Toen we daar een tijdje mee bezig waren kreeg Coby een telefoontje van Jet, onze dochter. Waar we bleven. Jurian, Eva en Joris wilden ons verrassen en stonden in de aankomsthal te wachten. Ze zagen veel mensen komen en verwachten elk moment ons te zien. Maar wie er kwamen, wij niet. We hebben daarna snel de spullen uit de bagagehal opgepakt en zijn naar de aankomsthal gegaan.
Daar werden we onthaald met een slinger "Welkom" en met 2 mooie kaarten. Joris (4), die net uitleg van zijn vader had gekregen over een artikel in de krant over de Bijlmerramp, vroeg op de kaart aan ons of ons vliegtuig niet was neergestort. We zijn benieuwd wat hij zich daarbij heeft voorgesteld.

 

In de aankomsthal de fiets van Coby zover gemonteerd dat die op de bagagedrager op de auto mee konden.

Voor Eva en Joris was het een feest in de bagagehal. Veel zwaarbewapende marechaussees kwamen er langs. Indrukwekkend voor de kinderen! En in een fietsboxen kun je heerlijk verstoppertje spelen.

Na een snelle hap en een kort bezoek aan een half vliegtuig in één van de hallen reden we rond half acht weg van Schiphol naar Ede. Na een kopje koffie bij Jet en Jurian naar ons eigen huis. We werden er verrast door veel bloemen en kaarten. Erg leuk en gewaardeerd! Gerard, onze zoon, kwam nog even langs en bracht ook een tekening mee van Krista, de andere kleindochter,

Dinsdag de fietsen naar Maxstein gebracht om ze te controleren en waar nodig goed af te stellen.
Vrienden zorgden voor een taart met daarop een afbeelding van onze aankomst in Santiago.
's Avonds met kinderen en kleinkinderen samen uit eten geweest om samen de fietstocht af te sluiten. Erg gezellig en leuk!

Laatste blog

Met dit bericht sluiten we de blog van onze fietstocht af. We zien beiden terug op een fantastische tocht met veel mooie en indrukwekkende ervaringen. Wij zijn God dankbaar dat Hij bij ons was zoals het mooie lied prachtig verwoordt.

De blog hebben we, vaak in de late en heel late uren met veel genoegen gemaakt. Heel erg bedankt  voor het volgen daarvan en de reacties daarop.

Coby en Herman

30 september - 1 oktober Santiago de Compostela

Toen we ongeveer een week geleden de terugvlucht boekten hadden we enige twijfels of 3 of 4 dagen in Santiago niet te lang zou zijn. Die zijn weg. Lekker uitslapen, rustig ontbijten en dan in de stad ronddwalen: voor ons een prima manier om de pelgrimstocht af te sluiten.

Op het grote plein voor de kathedraal was er eerst alleen een plek waar een grote bus was geparkeerd. Zo snel mogelijk vertrokken we naar de zuilengang tegenover de kathedraal. Er was veel moois en liefs te zien bij mensen die de tocht net volbracht hadden. Een groep mensen, die dat met een rolstoel gedaan hadden kreeg luid applaus van iedereen op het plein. Mooi en ontroerend.

Een groep jonge meiden leverden mooie plaatjes op. Toen Herman van Coby, zittend tegen een muur, een foto wilde maken bood één van de meiden aan er één van ons beiden te maken. Dat aanbod accepteerden we graag.

Ze zei tegen Herman dat hij een mooie vrouw met een vriendelijke en open uitstraling. Hij dankte voor het compliment en voegde daaraan toe dat hij het daarmee na de 47 jaar, die hij haar kent, nog steeds van harte mee eens is.
De vrouw bleek een Tsjechische te zijn die in Praag woont. We wisselden onze ervaringen over haar bezoek aan Nederland en onze bezoeken aan Tsjechië uit. Daarna fungeerde ze min of meer als pleinfotograaf. Veel nieuwkomers zette ze op de foto. 

Onze Duitse vrienden zijn gisteren aangekomen. Ze bleken dichtbij ons te zijn en zoals dat gaat, zochten we een gezellig terras op. We wisselden onze ervaringen uit en bespraken en passant de verschillen tussen Duitse en Nederlandse culturen. Het verschil tussen het gebruik van jij en u, de Duitse gründlichkeit.  In de beelden over en weer krijgen vooral de verschillen volgens hen een veel veel zwaarder gewicht dan ze in werkelijkheid zijn. Als voorbeeld: toen ze naar Engeland gingen moesten ze een deel van de autolampen afplakken. Onze buren vertelden dat toen ze tijdens de zomervakantie dat moesten doen. Toen een Nederlander dat zag zei hij tegen zijn kinderen: Dat is nu een voorbeeld van Duitse Gründlichkeit"... We hebben het misverstand uit de wereld geholpen dat je in Nederland vrij bent om hasj te verbouwen.

Even later werden we verrast door een groot aantal vlaggen en enkele honderden demonstranten op het plein(tje) voor de kathedraal. Het bleek om een solidariteitsdemonstratie te gaan om het Catalaanse referendum te ondersteunen. Veel sprekers, spandoeken, spreekkoren en liederen, die met de hand op het hart met veel overtuiging werden gezongen. Aan iemand van een tv-zender vroeg Herman naar de achtergrond van een en ander. Het antwoord was dat de politici vooral aan zichzelf denken en verschillen benadrukken in plaats van te verbinden. Zeker in een tijd waarin de bevolking zich afvraagt waar de tijdens verkiezingen beloofde welvaart blijft.

Het verliep allemaal heel vreedzaam. Op enige afstand stonden 4 me'ers in volle uitrusting. Hun bezigheid was vooral vragen van pelgrims te beantwoorden.

's Middags bezochten we de markthallen. Een feestelijk gebeuren ook al waren diverse handelaren al bezig om hun kramen te sluiten.

Zondagmorgen troffen we bij de lift van ons hostel onverwacht twee bekenden: Louise en Espéranza, met wie we in Samos samen gegeten hebben. Na de uitwisseling van wel en wee namen we afscheid. Zij gaan nog door naar Finisterra.

Net als op zaterdag begon de ochtend in een lichtelijk miezerige regen. Als snel werd het droog en na een goed uur begon de zon te schijnen.  Daarna was en bleef het warm. Een groep mountainbikers uit Madrid arriveerde en wilde graag op de foto gezet worden. Dat deed Herman graag. De uitwisseling van informatie over de wederzijdse camino-ervaringen riep bij de Madrilenen veel ontzag op voor onze prestatie. De vraag naar hun visie op het Catalaanse referendum was niet gewenst. Het antwoord kon haast niet duidelijker: "We zijn nu met vakantie".

Op een terras ontmoetten we 3 mensen uit Porto Rico en een Australische, die samen opgetrokken waren. Een van de mannen had de Camino 10 keer gelopen en was gisteren 77 geworden. Petje af voor de prestatie. Met hun familie thuis was het redelijk goed na de verwoestende orkaan in hun land. Van de vrouw kreeg ik het e-mailadres met de opdracht wat van ons te laten horen. Dat beloofden we.

De vaste pleinmuzikant speelde het toepasselijke en befaamde lied van Louis Armstrong " What a wonderful world". Toen we er om vroegen was hij graag bereid dat nog een keer te doen.

Later op de middag troffen we Rosi en Jürgen weer op het plein. We namen afscheid van dit sympathieke stel. Het gevoel is dat we elkaar nog wel een keer zullen ontmoeten. Hoe en waar weten we niet. De toekomst zal het leren.

In het begin van de avond bezochten we de mis in de kathedraal. Ook al is de voertaal Spaans en hebben we als gereformeerden weinig kennis van de liturgie, diverse elementen herkenden we. Het wierookvat bleef tijdens deze dienst onbeweeglijk op zijn plaats.

Daarna hebben we met Anna Kwekkeboom - de vrouw van de womanpower- samen gegeten. Heel gezellig. Ook iemand, die we niet zullen vergeten. Als we een nieuwe tocht naar Italië zouden gaan maken wil ze geïnformeerd worden. Ook dat gaan we dan zeker doen.

Afscheid nemen is een beetje sterven zeggen de Fransen. Dat is zonder twijfel waar. Toch overheerst dat gevoel nu niet. Eerder het gevoel van dankbaarheid dat we zoveel mooie mensen hebben ontmoet.

29 september Santiago de Compostela

Vandaag een rustige dag. Lekker uitslapen en daarna een goed ontbijt. We hebben het inpakken van de fietsen voor de vlucht naar Amsterdam geregeld. Een geruststelling dat dit klaar is. Verder een begin gemaakt met het inpakken van de fietstassen voor vervoer in het vliegtuig. Daar moeten we nog wel het een en ander aan doen. Dat zal wel lukken. We hebben 200 m plastic gekocht om de tassen te sealen. Wellicht aan de hoge kant. We moeten het gewicht goed verdelen i.v.m de eisen aan het max. gewicht voor ruimbagage.

Verder de dag op terrassen doorgebracht en met sightseeing door de stad. Behalve het historisch centrum om de kathedraal heen valt Santiago de Compostela ons wel tegen. Naast veel ernstig aangetaste monumenten is er weinig fraais.
We bekeken de Franciscuskerk. Daar hebben ze echte kaarsen. Coby stak er twee aan. Een voor onze dierbaren en één voor degenen, die beloofden het te zullen doen.

Na 2 dagen is er kennelijk de verwerking van de tocht. We hebben het er regelmatig met elkaar over. We vinden het heel goed dat met elkaar te kunnen doen. Iets voor ons beiden al zullen we later dat ook wel gaan delen met anderen. Nu even niet.

Ook bij avond is het goed toeven in de binnenstad. Zie de volgende foto's.

Of we morgen nog een blog schrijven weten we nog niet. We laten het afhangen van wat we ervaren. In ieder geval willen we na de thuiskomst in Ede een afsluitende blog schrijven.

28 september Santiago de Compostela

Vandaag geen kilometer gefietst. Voor Coby wennen. Herman vindt het best na de stevige beklimmingen van gisteren. Het ontbijt gebruikten we in een restaurant achting cafetaria dicht bij ons verblijf. Daar even gesproken met enkele Poolse jongeren.

Daarna naar het pelgrimskantoor voor de compostela, een getuigschrift over het volbracht hebben van de tocht. Gisteren hebben we ook een poging gewaagd. We kwamen er toen snel van terug want de wachttijd was meer dan 2 uur. Vanmorgen duurde het ook 2 uur. Makkelijker te verteren dan na eerst een stevige fietstocht achter de rug te hebben. 

De wachttijd gebruikten voor gesprekken met 2 jonge Spaanse vrouwen en twee Canadezen. De Spaanse schonen liepen 150 kilometer.  Hun aandeel aan stempels benaderde onze verzameling. Doel was indruk te maken op degenen, die beoordelen of ze in aanmerking komen.

Het bleek niet echt nodig. Één van de Canadezen komt uit de Poolcirkel bij Alaska. Daarvoor moet je wel een beetje gek zijn vond zijn maat uit Toronto.  De een bleek een gepensioneerde klimaatambtenaar te zijn met contacten in Nederland. Arnhem was hem bekend (Market Garden). Hij vertelde in Europa altijd bijzonder gastvrij te zijn ontvangen door de rol, die Canadezen bij de bevrijding hebben gehad. Herman kon dat beamen: op zijn ouders spraken steeds met respect en waardering over de Canadezen, die hen in april 1945 bevrijdden.

In de voorlichting wordt aangeraden zelf te zorgen voor een Latijnse vertaling van je naam. Anders zoeken ze die voor je. Niet altijd gunstig volgens de voorlichting. Dat bleek helemaal geen probleem. We kregen de compostela. 

Daarna een kort bezoekje gebracht aan de huiskamer van de Lage Landen. Vervolgens de stad in op zoek naar een terrasje. In het zonnetje een lekker biertje! 

De kathedraal van binnen bekeken en een elektrisch kaarsje aangestoken voor allen die ons lief en dierbaar waren en zijn. En voor degenen, die we dat tijdens onze fietstocht beloofd hebben.

Een groot deel van de middag hebben we op het voorplein van de kathedraal doorgebracht. Eerst geregeld met Vueling dat onze fietsen maandag met het vliegtuig mee kunnen naar Schiphol. Nu nog regelen dat de fietsen er komen en duidelijkheid krijgen over de verpakking waarin ze mogen worden aangeboden bij de maatschappij. Op het plein bood iemand ons zijn diensten aan. We hebben nog niet het gevoel dat dit de beste oplossing voor ons is. Morgen gaan we naar het vliegveld om het uit te zoeken.

Het is fascinerend om te zien wat er op het plein gebeurt. De aankomst van wandelaars en fietsers, de rituelen, de grote groepen gewone toeristen, enz. Je kunt er uren naar kijken.

We werden aangesproken door een Nederlands echtpaar dat hier met de camper op vakantie is. Ze wilden graag een foto van onze compostela's en stempels in ons pelgrimspaspoort. Een ander Nederlands echtpaar gaat beginnen aan de pelgrimstocht naar Fatima. Volgens het verhaal is het dit jaar 100 jaar geleden dat Maria aan haar is verschenen. Ze wilden van alles weten, zien en fotograferen. Ook gesprekken met Tsjechen en landgenoten.

Vanavond weer naar de mis in de kathedraal geweest. Ook daar weer mensen gesproken waaronder één Belg, die vanuit Antwerpen naar hier is gelopen. Na de dienst weer het zwaaien de wierookvat gezien. Een speciale belevenis, die met de videocamera is vastgelegd. Kunnen we er thuis nog weer van genieten.

Net voor de mis kregen we een app van Anna Kwekkeboom. Vandaag is zij aangekomen en vroeg of we in waren voor een ontmoeting met een glas wijn.

Natuurlijk waren we daarvoor in. Na de dienst waren we op zoek naar elkaar. We bleken nog geen meter van elkaar te kijken naar een open lucht concert voor de kathedraal! We hebben samen gegeten en  onze ervaringen gedeeld. Ook zij ervoer dat de laatste loodjes het zwaarst wogen. Bij gebrek aan een slaapplaats besloot zij door te fietsen naar Santiago. De eerdergenoemde Philip en Carolien hadden het eergisteren ook erg zwaar. Ze moesten bij particulieren langs om de batterijen van hun e-bikes weer een beetje opgeladen te krijgen. Pas om 22:00 uur arriveerden ze in Santiago.

Een mooie dag met veel indrukken.

27 september Melide - Santiago de Compostela

Na het korte bericht van vanmiddag nu een uitgebreider relaas over vandaag. Ons plan was vroeg te vertrekken om zo snel mogelijk in Santiago te zijn. Het ontbijt liet even op zich wachten. We zaten eigenlijk in de verkeerde zaal. De zaal voor groepen. We hoorden in de bar het ontbijt te nuttigen begrepen we van Rosi en Jürgen.
Het pand heeft een kleine lift. Met z'n tweeën kun je er nauwelijks in. Laat staan met bagage er bij. Herman mocht de bagage naar de begane grond meenemen. Hoe dat er uitzag? Bekijk de foto!

Een op voorhand overzienbare afstand zonder hoge hellingen was het beeld dat uit de weergave van de geplande route naar voren kwam. In een van Hermans schoolagenda's stond de wijze spreuk: "Een statisticus, die niet zwemmen kon,  begon vol overtuiging te waden door een rivier, die gemiddeld één meter diep was. Gevolg hij verdronk. Wanneer je naar de gemiddelde hoogten kijkt vallen de hellingen mee. Helaas gaat het om steile hellingen met een gezamenlijke verticale stijging van ruim 1.100 meter. Voor Nederlandse begrippen: het is vergelijkbaar met 8 keer 3 op elkaar gestapelde Amerongse bergen met minimaal 1,5 keer het daar gebruikelijke stijgingspercentage. In Arzua troffen we een bekende: de Ier. Een van de eerste dingen die hij tegen Herman zei was: "Ik heb jouw lucht nog in de banden". Een zeer sympathieke gast! We wisselden de wederzijdse narigheid over klimmen uit. En ook de adrenaline die dalen met zich meebrengt. Het is een fantastisch gevolg af te dalen met snelheden boven 50 km per uur met stabiele fietsen zoals onze Koga's. Ook Coby waagt zich aan dergelijke snelheden. We spraken de hoop uit dat we elkaar in Santiago weer zullen ontmoeten. Zo nee, het waren mooie ontmoetingen met een prachtmens!

Daarna verder op de route. Eerst afwijkend van de route over de hoofdweg. Dat reed niet prettig. Daarom bekeerden we ons van de afwijking en gingen we terug naar de geplande hoofdroute. Bij het gemeentehuis van Touro vroegen we om een stempel. Dat kregen we met de vraag om het register van bezoekende pelgrims in te vullen. Als beloning kregen we een speld met het wapen van de gemeente.

Daarna werd de tocht echt zwaar. Steile beklimmingen en snel dalen wisselden elkaar in een snel tempo af.
Herman vroeg zich of hij de pelgrimstocht wel zou begonnen zijn als hij van te voren had hoeveel kilometer hij moest klimmen en met welk stijgingspercentage hij moest rekenen. Na alle mooie ervaringen is dat geen thema meer. Wel hoe zwaar het is om naast je lichaamsgewicht nog ca. 30 kilo aan fiets en bagage mee naar boven te slepen.

Rond 3 uur kregen we voor het eerst de kathedraal van Santiago op ons netvlies. Voor Coby een "hallelujah" gevoel. Voor Herman was overheersend de pelgrims-gedachte, die psalm 122 verwoordt. Het verlangen naar de mooie stad met de tempel om daar God te ontmoeten vindt je op een andere manier ook in Santiago terug.

De fraaie kathedraal was tijdens de indrukwekkende mis stampvol. Het gevoel dat je na zo'n lange pelgrimstocht God wilt danken en ontmoeten leeft breed onder de pelgrims. Ook voor ons is dat werkelijkheid. We gingen, zo formuleerden we dat in de inleiding op onze blog, met de opdracht: "Ga met God" en met de belofte: 'Hij zal met je zijn op al je wegen".

De aankomst was een bijzonder moment voor ons beiden. Er is een eind aan de fietstocht, die ons in vele opzichten veel goeds en moois heeft gebracht. Kijk je vooraf naar alle gevaren en risico's dan begin je er niet eens aan. Nu zullen we het er heel lang over hebben. Misschien zelfs wel tot vervelens toe. Waar het hart vol van is dat loopt de mond van over. Velen prijzen ons voor de prestatie. Ook al is die er in zekere zin wel, voor ons is het vele goede en moois in sociaal en religieus opzicht het belangrijkste.

In de huiskamer van het Sint Jacobsgenootschap kregen we een gedicht van Ricky Pieter mee met de tekst:

Vanaf hier
zal ik terugkeren
naar het gewone
leven
van alledag,
niet gewoon meer
na al wat ik er heb
en als rijkdom
opgeslagen in de weg
die ik zelf ben.

Een tekst, die we persoonlijk en samen de rest van ons leven in ons hart dragen zullen.

Aan het eind nog een praktische zaak. We fietsten vandaag 64 kilometer. Het totaal van Ede tot het eindpunt komt daarmee op 2620 kilometer. Ruim 300 kilometer meer dan we vooraf planden.

27 september Santiago de Compostela

We zijn er!

26 september Samos - Melide

Heerlijk geslapen in ons verblijf in Samos. Vanmorgen geen ontbijt want dat hoort niet bij het aanbod van de kamerverhuurder. Rond kwart voor negen vertrokken we. Het was koud: zo'n 8 graden. In de mist is dat niet echt leuk. Wel mooie plaatjes met een vage regenboog er bij.

Eerst dalen maar, onvermijdelijk in Galicië, ook weer klimmen met stevige percentages. In Sarria, de volgende stad, koffie met een bord kleine sandwiches genuttigd. Na afloop een kort gesprek met een Braziliaanse mountainbiker. Hij zag er vervaarlijk uit in zijn wielerkleding en een wielerhoofddoek met een doodskop er op. In het korte gesprek dat Herman met hem bleek het gewoon een aardige man te zijn. Verderop in de stad levensmiddelen voor onderweg gekocht. 

Bij een gemeentehuis probeerde Herman naast een stempel voor het pelgrimspaspoort ook duidelijkheid te krijgen over de betekenis van de verschillende begrippen voor gemeenten en provincies. De taalbarrière zorgde ervoor dat ook hier mist over de begrippen bleef bestaan.

Na veel klimwerk volgde de beloning van enkele kilometers dalen. Op de mooie wegen een uiterst plezierige bezigheid door mooie landschappen.

Ook hier zijn er bosbranden geweest. Verdrietig om de schade aan de natuur te zien.

Bij een van de rustplaatsen op de route werd Herman aangesproken door een wandelaar. Hij wilde de fiets optillen om het gewicht van fiets en bagage te ervaren. Hij was er diep van onder de indruk toen hij hoorde dat het samen ruim 30 kilo was.

Ca. 20 kilometer van Melide werd het steeds drukker. Velen lopen de laatste 200 km naar Santiago de Compostella. Dat is officieel voldoende voor een compostella. Al stelt dat ten opzichte van degenen, die vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port of Pamplona vertrekken veel minder voor.

Het hotel in Melide is prima. We hebben een mooie 3 persoonskamer. 

We maakten kennis met Rosi en Jürgen uit Ulm. Deze zomer hebben zij de Portugese route vanuit Porto gelopen. Een lichtere uitgaaf van de Camino Frances. We hebben veel wezenlijke zaken met elkaar besproken en samen gegeten. Heel mooi zulke contacten. We zullen ze missen. Het blijven mooie en waardevolle herinneringen. In Santiago hopen we elkaar, zo spraken we af, weer te ontmoeten.

We hopen morgenmiddag in Santiago aan te komen en daar tot en met zondag te blijven.  Voor maandag staat de terugreis gepland.

We reden vandaag 77 kilometer.

25 september Villafranca del Bierzo - Samos

Vanmorgen geen wekker. Bij het ontbijt bleek dat er allemaal caminogangers aan tafel zaten. Een echtpaar uit Australië en één uit Nederland. Gezellig met elkaar gekletst over de ervaringen. Om 10 uur reden bij bij het hotel weg. Vrijwel gelijk begonnen de hellingen.

De temperatuur was aangenaam: geen jas nodig. Dat dit ook vervelende bijeffecten kan hebben bleek na enige tijd toen zich donkere wolken boven de bergen samentrokken. We kregen het over de regenjassen. Op de onschuldige vraag waar ze in de tassen waren volgde een korte speurtocht. Resultaat: Hermans jas was er niet. In de kast in het hotel achter gelaten. Met het hotel gebeld en afgesproken dat een taxi de jas naar ons nieuwe verblijf in Samos zou brengen. Een forse kostenpost maar zonder een regenjas is erger. De taxichauffeur vond ons in een dorp op zo'n 25 kilometer van Villafranca del Bierzo. We denken dat we ons nog nooit zo makkelijk bewust hebben laten tillen. Maar de jas is terug.

Op de steile hellingen vandaag veel fietsers. Met veel bagagetassen of zonder. Racefietsers, mountainbikers en fietsers met hybride fietsen. Racefietsers uit Beieren hadden het goed voor elkaar. De echtgenote van één van hen reed er met een bus achteraan met proviand en bagage. Zij gingen vaak van een tussenstop weer weg als wij er aan kwamen en dan waren ze snel weg. Tegen de echtgenote riep Herman dat de schildpad volgens een Spaans spreekwoord de weg beter kent dan de haas. Dat kwam hem op de vraag om een foto te staan. Dat vond hij natuurlijk goed. Elke keer als ze ons verder op de route zag was er een uitbundige reactie van haar.

De omgeving is van ongekende schoonheid. Je kunt er om de kilometer wel weer een foto of videofilm van maken. Om het beeld er in te houden hier eentje.

Beelden van de pelgrim op weg naar Santiago zijn er vele. Met hulp van 3 Spaanse jongeren ook hiervan een foto.

De top van vandaag lag op 1355 meter. Vanaf nu gaan we dalen al zal er nog regelmatig een klimmetje op onze weg komen. Twee dagen achter elkaar bergen van 1500 en 1355 bedwingen is voldoende vinden we.

Bij de afdaling stuurde de GPS ons over een pad dat eigenlijk alleen voor wandelaars geschikt is. Het humeur van Coby leed er onder. Gelukkig konden we na enige tijd weer een goede asfaltweg volgen. In Samos, een niet al te grote plaats met een enorme abdij, vonden we al snel ons onderkomen voor vannacht. De klim van 12% aan het einde was barbaars.

De vriendelijke en behulpzame eigenaar beloofde ons met de auto na het eten in één van de lokale restaurants op te halen. Hoefden we niet de berg op te lopen of te fietsen.

Buiten op het terras troffen we weer Philip en Carolien uit Brugge. Wij vonden het te koud om buiten te eten. Binnen waren alle tafels bezet. Twee vriendelijke vrouwen nodigden ons uit aan hun tafel: Louise uit met midden van Canada en in Florida wonende Columbiaanse Espéranza. We wisselden over en weer onze camino-ervaringen uit. Heel boeiend is het dat je elkaar voor het eerst ziet en binnen een paar uur wezenlijke zaken met elkaar deelt. Je neemt afscheid met het gevoel nieuwe vrienden te hebben. Het geeft aan hoeveel zo'n pelgrimage met je kan doen. We kunnen het iedereen aanraden.

Herman was hij de laatste die nog met zijn voorgerecht bezig was. De eigenaar vond kennelijk dat het hoofdgerecht opgediend moest worden. Hij griste het bord weg ondanks een ultieme poging van Herman om het restant van de heerlijke meloen te redden. Dat dit tot veel plezier leidde zal niet verrassen.

Inmiddels kunnen we er niet meer omheen. Het einde van onze pelgrimstocht komt in zicht. We denken dat we over twee dagen in Santiago de Compostela kunnen aankomen. We hebben nog ongeveer 150 kilometer voor de boeg.

Op de blog van gisteren hebben we mooie en lieve reacties gekregen. Heel hartelijk dank daarvoor. Zij krijgen een plaatsje bij onze herinneringen aan deze voor ons onvergetelijke ervaring.

Vandaag legden we 66 kilometer af.

24 september Astorga - Villafranca del Bierzo

Een bijzondere ervaring dat hostel in Astorga! Vannacht werden we een paar keer wakker door een vrouw, die Coby als "gillende keukenmeid" typeerde. Het had er overigens alle schijn van dat ze een ander beroep uitoefende.

Vanmorgen goedsmoeds naar beneden voor het ontbijt. We gingen naar de eetzaal waar we werden tegengehouden. We moesten in het cafégedeelte zijn. Dat kan natuurlijk ook. Helaas hielp de dienstdoende dame ons snel uit de droom. We konden kiezen uit broodjes en koekjes, die er al heel lang gelegen hadden. De versgeperste jus d'orange en de koffie waren prima. Net als de meloen. Daarna snel weg de frisse buitenlucht in. De afslag naar de uitgezette route misten we. In de verwachting dat er toch nog wel een afslag naar de route zou komen reden we door. We troffen een Ier met vrijwel lege fietsbanden. Zijn pomp was er een waardeloze. Van het soort, dat je wel hebt maar nooit zult kunnen gebruiken voor het oppompen van banden. Hij vertelde dat hij moordzuchtige plannen had met degene, die hem dit onding verkocht had. Om er onmiddellijk aan toe te voegen dat hij die niet in praktijk zal brengen!

We gingen een paar kilometer verder met toenemende twijfel of we ook wel weer op de geplande route zouden komen. Na twee en een halve kilometer besloten we toch maar terug te gaan naar de route. Terug op de route zagen we een politieauto en een ambulance voorbij komen. Het bleek te gaan om een veiligheidsmaatregel i.v.m. een wielerwedstrijd.

Ondertussen ging het steeds verder omhoog. Uiteindelijk van zo'n 700 naar 1.500 meter. Een hele klim. Al was die lichter dan de Ibarnetapas die we zaterdag voor een week hebben gepasseerd. De fietsroute liep heel veel parallel met de wandelroute. Velen liepen er. Makkelijk, moeilijk, met of zonder bepakking, opgewekt of met het hoofd naar beneden.
Hoe hoger we kwamen, hoe mooier het landschap. Adembenemend mooi
Wat foto's ook laten zien, als de deel bent van het beeld is altijd mooier.

Van het Cruz de Ferro -waarover verderop meer-  ging het in 15 kilometer bijna 1000 hoogtemeters naar beneden met de de remmen er op. Na enkele kilometers dalen was de lucht uit de achterband van Hermans fiets. De binnenband aan gort!

Die voor een aubergo vervangen. Plakken was geen optie meer.  Van de gelegenheid gebruik gemaakt om de remblokken ook te vernieuwen. Die hebben na 2.400 kilometers hun werk gedaan.

In Ponferrado op een terrasje wat gedronken. Daarna naar Villafranca del Bierzo. Met op het laatst een paar venijnige hellingen. Het gekozen hotel is een wereld van verschil met dat van gisteren. Een vriendelijke dame ontving ons, er is een lift zodat we de bagage niet naar 2 verdiepingen hoger hoeven te slepen, de kamer is goed geoutilleerd en ziet er fris en mooi uit. We kijken vanaf het balkon op het centrale plein van de stad. In één woord uitstekend.

Vanavond begon het te regenen. Dat betekende binnen eten. In het restaurant allemaal caminogangers. Uit de VS, Spanje en Nederland. Allemaal wandelaars. Een van de Nederlanders, een militair, is in mei gestart in Tilburg. Hij vertelde geëmotioneerd over de mooie, diepe en intense  ervaringen, die hij had meegemaakt. Ook wij vertelden over de onze. Je zou wensen dat iedereen deze ervaringen heeft, al dan niet na het lopen of fietsen van de camino.

Vandaag reden we 85 kilometer.

Nu terug naar het Cruz de Ferro, het ijzeren kruis op vrijwel het hoogste punt van de route vandaag en van de hele route.

Bij de voorbereidingen op de tocht lazen we dat veel caminogangers daar een gedenkteken, vaak een steen neerleggen. Dat leek ons een aardig idee om dat ook te doen. We vroegen aan de kleinkinderen, die mooie stenen verzamelen, ons voor elk van de leden van hun gezin een steen mee te geven. Bart aarzelde even maar gaf toch een mooie steen mee waaraan hij gehecht was.
Onderweg wisten we natuurlijk dat het moment steeds dichterbij kwam. Samen hebben we daarover verschillende keren gesproken. Vandaag was het zover. Dit was ook de belangrijkste reden om vanmorgen bewust weer naar de officiële route terug te gaan. We waren er niet zeker van dat we via de eerst gevolgde weg dit punt zouden bereiken.

Enkele kilometers voor het kruis lagen langs de kant van de weg mooie, relatief kleine, natuurstenen platen. Één daarvan hebben we meegenomen naar het kruis. Bij het kruis hebben we op de natuurstenen plaat onze beide namen met de datum geschreven. Daarop hebben we in een kring de meegenomen stenen neergelegd voor Gerard, Kati, Bart, Krista, Jet, Jurian, Eva, Joris en Vlinder,  die op deze aarde nooit het levenslicht zag en die we ons herinneren in de vlinders, die heel vaak op de Camino langs ons heen fladderen. In het midden van die kring hebben we 7 zonnebloempitten neergelegd als gedenkteken voor alle dierbaren, die ons in dit leven ontvallen zijn. Tekens van nieuw leven na het afsterven en van een nieuw begin, nieuw leven. Ook bij de steen voor Vlinder legden we een zonnebloempit neer. De wind nam die mee. Voor al onze levende dierbaren legden we een steen neer als teken van de verbondenheid die we met hen hebben.

Een moment waarvan we wisten dat die zou komen. De intensiteit en het samen beleven daarvan heeft ons overweldigd. Woorden hebben we daar niet voor.

23 september Léon - Astorga

Vanmorgen werd ons een goede morgen gewenst op een bord in heel veel talen. Sommige voor ons niet terug te voeren tot een bekende taal. Goede morgen in het Hongaars ontbrak nog. Toen Herman dat tegen het personeel vertelde, kreeg hij de vraag dat op het bord te schrijven. Het resultaat ziet u hier.

Na het ontbijt hebben we kathedraal van Léon bekeken. Van buiten en binnen een juweel! Er is zoveel moois dat je dagen nodig hebt om het allemaal goed te bekijken en op je in te laten werken. De gemaakte foto's en video's zullen ons hopelijk helpen er later opnieuw van te genieten.

Buiten troffen we iemand aan die overduidelijk te veel gedronken had en nog deed. Hij vertelde dat hij duizenden kilometers gereisd had. Aan zijn uiterlijk zou je dat best kunnen afleiden. Of het waar was, we weten het niet. Op het plein troffen we Philip en Carolien uit Brugge opnieuw. Verder sprak een man in een scootmobiel ons aan. Fietsers met veel bagage, een helm op en een veiligheidsvest aan zijn voor veel mensen interessant. Hij vroeg de bekende zaken: waar komen jullie vandaan, hoeveel kilometer hebben jullie gefietst enzovoort. Op de foto wilde hij graag.

Daarna de stad uit. Eerst nog even o.a. snoepjes gekocht bij een supermarkt. Die werden één voor één geteld om de juiste prijs vast te stellen.

Het was een lastig parcours met relatief veel steile hellingen. Per saldo blijven we steeds tussen 750 en 850 meter. De temperatuur schommelt rond de 25 graden. Het voordeel van de rugwind- was weg. Nu meestal schuin voor. We fietsten door een gebied dat door de hitte was verzengd.

Onderweg veel te zien dat aandacht geeft aan de pelgrims. Stempels kregen we weer op verschillende plekken. Één mochten we zelf zetten.

Veel mooie gebouwen en bruggen onderweg.

Er zijn weinig fietsers u op de route. We maakten kennis met u Anna Kwekkeboom, die in haar eentje de fietstocht maakt. Zij schijnt ook de enige vrouw alleen te zijn die nu op camino naar Santiago is. "Womanpower" zoals ze dat noemt. Zo heeft er de vaart in. We houden haar niet bij. Het deed Anna en Herman goed dat ze beiden de steile hellingen van vandaag lastig vonden.

Door de vele stoffige paden is het vuil aan de ketting en de derailleurs aangekoekt. Dat hebben we vanmiddag schoongemaakt en weer licht ingevet. Nu doen ze het weer prima.

Ongeveer 20 kilometer voor Astorga passeerden we een heel fraaie, lange brug. Daaronder een kleine rivier. Zo te zien moet die veel breder zijn geweest. Dat lijkt nu verleden tijd omdat in de oude bedding van de rivier woningen zijn  gebouwd. Of dat een gevolg is van de verdroging van dit gebied of van verkeerde planologische keuzes, we weten het niet.

Na zo'n 70 kilometer vonden we het wel welletjes en zochten en vonden en hostel net buiten Astorga.

We reden vandaag 71 kilometer.